Peuter op pad (met ouders)

Het fietsstoeltje moet nog mee. Twee tenten staan voor de zekerheid klaar in de garage. De koffer nog leeg op zolder, maar morgenochtend gooien we die vol met katoenen spullen. Speelgoed? Ok, één klein koffertje mag. Anders gaat de klep niet meer dicht.

Ons mannetje is al een echte kampeerder, want in het bezit van een SIGG fles. Voorspellend kado van oma. Max is twee en we hadden grootse plannen. Een camper huren. Een vliegtuig huren… oh nee, boeken. Een verre reis. Toch maar Griekenland. Toen Italië. Sardinië. En hoogstwaarschijnlijk wordt het nu Rügen. Ook een eiland. Maar dan gewoon thuis. Aan de Oostzee.

Zoveel meer dan normaal hoeft eigenlijk ook niet mee. Een plastic ‘Bagger’ koop ik daar wel voor 3 euro. En volgens mijn buurvrouw leggen de kinderen op vakantie gewoon drie wasknijpers naast elkaar en dan zijn ze net zo blij. Hou ik haar aan.

Bij de bieb heb ik boekjes met liedjes en bijbehorende cd’s opgespoord. Dit is het begin van het einde, hoor ik wat mensen zeggen. Misschien. Maar het is vakantie. En Max vindt liedjes mooi. Dus nemen we die mee als we morgen zes uur in de auto zitten.

De tent stond vanmiddag in de tuin en we gingen er even in zitten, met de Ipod (wat was dat ook alweer?). Muziek luisteren. Kinderbed ernaast. Past perfect. En Max vond het jolig.

Eerst nog de grote stad. Die vanavond aan de telefoon hing. Het regent.

De vakantie is begonnen.

Bazig

Mijn blog lijdt onder de mooie zomer. Alsmaar zon, warm en vandaag zelfs een heerlijk briesje (de stormen laat ik even achterwege voor het leesgemak). Dan heb ik gewoon geen zin om achter een toetsenbord te kruipen als het niet perse hoeft. Maar een lange zomerpauze zou ook heel raar zijn, want ondertussen ben ik gewoon wel voor het eerst van mijn leven ceremoniemeester geweest.

Voor goede vriendin S. (niet die van tv, maar die andere, die Duitse) heb ik ballonnen opgepompt, muziek aangesloten op een audiomixer, een kadotafel gerangschikt, een poster opgehangen, de beamer getest, telefoontjes aangenomen, stomme spelletjes geweerd uit het avondprogramma, de DJ gemaild, het vrijgezellenfeest voorbereid, de mensen de zaal ingebonjourd, de mensen weer uit de zaal gebonjourd om dat vervolgens zo’n 10 keer te herhalen.

Ik had geen voorbereiding. Even verdwaalde ik op de dummy-pagina’s, maar besloot snel daar weer van af te stappen. Veel te veel taken, dat zou ik vast niet allemaal hoeven doen.

Hoefde ook niet. Ik knutselde wat en probeerde me bij 34 graden staande te houden in mijn mooie jurk, wisselde Duits en Nederlands af (en sprak regelmatig de verkeerde mensen aan in de verkeerde taal) en probeerde naar alle kanten te glimlachen. Misschien wel het moeilijkste van mijn opdracht.

Aan het einde van de avond bedankten heel veel mensen mij voor de goede organisatie. “Graag gedaan”, zei ik. En: “ik weet eigenlijk nog steeds niet wie u eigenlijk bent.”

Geeft niks. Het was mooi. Iedereen luisterde naar me. Bruid en bruidegom straalden.
Niet slecht, meesteres voor één dag.

Doei dilemma!

Die kaarsjes hebben niet geholpen. Bedrompeld (of was het bedrempeld? Zelfs mijn taalgevoel laat me even in de steek) zat ik onderuitgezakt in mijn stoel. Thuis. Zonder feestmuts op.

Geheel verdiend het 1-0 voor Spanje. De uitslag was al bekend, dankzij orakel Paul, die ik pas sinds gisteravond ken.

Nu wordt het rood-geel tegen oranje. Mijn vader en mijn oom belden gisteren vanuit Berlijn om me doodleuk te vertellen dat Oranje tegen dit Spanje geen schijn van kans maakt.

Gezellig, familie. Maar één groot voordeel heeft het allemaal: ik hoef niet te kiezen voor wie ik nu ben.

Oranje it is. Ik heb drie dagen de tijd om definitief van fanblok te wisselen.

Welles Nietes

Woensdag was het: ja, we doen het. Donderdag middag: nee, toch niet. Te heet, te kortdag.
Zaterdag vertrok ik samen met Johan van café De Zaak naar Keulen, op zoek naar de grote schermen en het ultieme buitenvoetbalkijkengevoel.

Dat vonden we. Plus een gigantische stortbui en een bliksem die voor onze ogen in de Kölner Dom insloeg. Geen slecht omen voor die Mannschaft. Bij de Lanxess Arena voelde Johan de positieve vibes: giga scherm en een voetballiefhebbende meute. Gratis entree, muziek, drank.

Het hoogtepunt van onze reis: Biergarten Heller in het Volksgarten. Een goudmijn volgens Johan, want omringd door bos, water en niets. Een paradijs met betalende klanten. Hier vielen nog drie doelpunten op tien televisieschermen. Johan wist het nu zeker: dat grote scherm komt er. Drie dagen de tijd om alles voor te bereiden, strenge gemeenteregels, maar toch. Hij zou het doen.

Vanochtend dan de domper. Johan is nog een keer gaan rekenen, en nog een keer. En dan nog een keer. Hij heeft liggen malen in bed. Maar uiteindelijk moest hij toegeven dat ie het niet gaat redden. Van de gemeente mag hij maar een half uur voor en een half uur na de wedstrijd op het terras drank schenken. En dat is te weinig om de investering terug te verdienen. Dikke pech voor Johan, maar vooral voor ons.

Wanneer spreken alle gemeentes eens onderling af dat we dit met z’n allen willen? Dat we niet onzinnige regels gaan bedenken om de boel tegen te houden?En wanneer kijken we eens naar onze buren die dit al een aantal jaar nu op de rit hebben?

Aaneengeschakelde televisies, dat is wat er over blijft voor het Utrechtse publiek morgen.
Rest nog wat onweer en vier doelpunten voor Oranje.
Dan komt de gevreesde droomfinale dichterbij.

Toch geen WK-scherm in centrum Utrecht

De soap rond de WK-schermen in Utrecht heeft een nieuwe wending gekregen. Het kijken op een groot scherm op het Stadhuisplein in Utrecht is op het laatste moment afgeblazen.

Van de gemeente mag de eigenaar van Café De Zaak maar een half uur voor de wedstrijd beginnen met zijn activiteiten op het plein. En die moeten een half uur na de wedstrijd ook zijn afgelopen.

Eigenaar Johan Risseuw heeft daarop de kosten doorgerekend en besloten alles af te blazen. Met zo’n korte voorbereidingstijd zijn de kosten voor het scherm en de inzet van extra personeel niet gedekt.

De Zaak kreeg vorige week al toestemming voor een groot scherm maar durfde het vrijdag tijdens Nederland-Brazilië nog niet aan. De temperatuur en de benodigde extra maatregelen maakten de onderneming toen nog te risicovol.

De eigenaar van café De Zaak ging dit weekend nog naar Keulen om met eigen ogen te zien hoe Duitsland de wedstrijden in de buitenlucht bekijkt. Sinds het WK van 2006 gebeurt dat steeds vaker bij onze oosterburen.

MAATREGELEN IN CENTRUM
Om gevaarlijke situaties voor en na de wedstrijd van Oranje te voorkomen sluit de gemeente een deel van het stadscentrum tijdens de halve finale af voor het verkeer. Het gebied tussen de Neude en de Nobelstraat wordt dan afgesloten voor bussen en taxi’s.

Hiermee hoopt de gemeente problemen als van afgelopen vrijdag te voorkomen. Toen stonden zoveel mensen op het plein dat bussen en taxi niet meer over de busbaan konden. Een taxi die dat toch probeerde reed drie mensen aan die gewond raakten.