Germany, Your Helmets

Germans and riskโ€”they donโ€™t mix well. Iโ€™ll let you in on a secret: Iโ€™m not done writing about bicycles yet. Because safety measures are getting completely out of hand in my home country.

While browsing through my favorite bookstore (specifically, the childrenโ€™s book section), I briefly consider buying a picture book about childrenโ€™s modes of transportation. Trikes, tractors, scooters, and the like. On page 1, thereโ€™s a picture of a balance bike (my son Max already has one of these two-wheelers) and the sentence: โ€œChildren must always wear a helmet when riding a balance bike.โ€

Continue reading “Germany, Your Helmets”

A Vacation in Stages

“Berliners don’t ride bikes.” That’s more or less how you could put it. At least, that used to be the case. When I was little, I’d walk ten minutes to the S-Bahn station. I’d ride two stops, get off like a good girl, and then walk another ten minutes to my school friend J.’s house.

I could have easily covered that distance much faster by bike. But Iโ€™m only realizing that now, with my Dutch perspective. We never rode bikes in Berlin.

Continue reading “A Vacation in Stages”

WK Soap

We zitten al in onze derde week. Het WK wordt alweer bijna verdrongen door Wimbledon en de jaarlijkse Franse wielrennerij, maar wij gaan gewoon stug door met voetbal.

Al sinds 11 juni volgen wij twee oranje straten in Utrecht en Amersfoort. ‘t Ondiep en de Celzusterenstraat. Eenvoudige mensen met oranje petjes, hoeden, pakken en luifels. Bier, koffie of bitterballen – we mogen aanschuiven, meelullen, uitslagen voorspellen en de geconcentreerde gezichten filmen.

Continue reading “WK Soap”

Voor wie?

Ieder EK of WK krijg ik die vraag: Voor wie ben je eigenlijk? En iedere keer is het antwoord lastig. Ja, voor wie ben ik eigenlijk?

Steevast luidt mijn antwoord: zolang Oranje en de Mannschaft er allebei inzitten, ben ik voor allebei. Kan ik bij dubbel zoveel wedstrijden meejuichen, mijn Duitse vriendin S. bellen als Duitsland beter speelt en me heel snel bij mijn collega’s of vriend J. voegen als ‘totaalvoetbal’ de boventoon voert. Handig eigenlijk.

Continue reading “Voor wie?”

(Camera)Stilte

Soms staat hier niks. Want dan ben ik druk. Gisteren bijvoorbeeld. Ik mocht de gloednieuwe camera testen die sinds een paar dagen het best bewaarde geheim van de redactie is. Het nieuwste van het nieuwste: want er gaat geen bandje meer in.

Een paar weken geleden zat ik nog achter een Berlijns bureau, met stapels groene tapes naast mijn oor. Letterlijk, want de bergen bandjes reikten nog net niet tot onder het plafond. Ouderwets, dacht ik toen.

Continue reading “(Camera)Stilte”

‘Frรผhaufsteher’ beim RBB

Ik heb mijn eigen stagiaire deze week. Bovendien mag ik de auto van mijn vader gebruiken. En ik vertoef in een eigen kantoor.

Klinkt dus als ongelofelijke luxe, vergeleken met vorige week.

Feit is: ik sta iedere ochtend om 4 uur op. Rij met de auto naar andere vroege vogels, draai daar twee tot drie uur, kom om een uur of 8 aan in mijn kamertje 705 op de 3e verdieping, start de laptop op en tuur de komende uren naar een veel te klein beeldscherm.

Continue reading “‘Frรผhaufsteher’ beim RBB”

Even alles anders

Vrijdagavond en een vijfdaagse werkweek ligt achter de rug. Tollen, hollen, veel geduld en tot tien tellen, dat is de korte samenvatting.

In de vergadering zitten wij verslaggevers op de eerste of op de tweede rij. De planner vertelt welke onderwerpen vandaag in de uitzending zitten. Iedere dag zit de Abendschau al voor de helft vol, de namen van de verslaggevers worden al vรณรณr de vergadering door een kleine groep leidinggevenden vastgelegd.

Continue reading “Even alles anders”